4 Eylül 2010 Cumartesi

Gaddar ben,katı ben !

Geçmişte pembe panjurlu evim olucak , 3 tane çocuğum olucak cinsi hayaller kuran bir kız çocuğu olmadım hiç...Ama herkes gibi hayallerim vardı elbet...Herkes gibiliği hayallerin varlığıyla sabitti...Yoksa bahçeli evler,bol para,boy boy çocuk yoktu hiç kafamda..Aksine gayet uzun apartmanlar,bir tane çocuk oda belki...Bununda pembe yanı yoktu..Bu dünyada bir çocuğu kusursuz yaşatmalıyım yoksa ikinci bir çocuğa gerek yok diyen bir zihniyete sahiptim...Yolda yürümeyi bile annemin paçalarından tutmadan gerçekleştiremeyen halimle dünya telaşına düşmeyi ihmal etmemişim şuan düşündümde..Öyle çok hayalleri olan bir çocuk değildim dedim ya..Bugün neden diyorum babammı buna fırsat vermemiş ya da ben fazlamı realistmişim...?
Büyüdükçe daha katılaştım,realist olmanın gaddar olmayla karıştırıldığının farkına varmam epey zaman aldı..Bazen özenilesi anlarım olmadı değil..Kesip atabilmek bu hayatta en çok işe yarar yönüm oldu..Çünkü gördüm ki üstüne giderek hiç birşey halledilmiyor bu hayatta aksine bireyselleşmenin had safada olduğunu düşünürsek saf damgası yemek an meselesi.Bu yüzden katı olmak gerekirdi..İçinde yatan bir vicdan hep olmalıydı ama bunu eline alır taşırsan ezilirdin..Başıma birçok şey geldi herkes gibi..Gençliğimi ah aşk acısı vah aşk acısı yaşamamış/yaşamıyor olmamın sebebi bu katılığımdı..Egoizmle birleşince bana mutluluk verdiğini anladım..Değerli olan bensem beni üzmekte kimin haddineydi ! Herşey yazmak kadar kolay olmadı tabi..Arkadaşlıklara gelince realistliğimi sakladığım anlar dahada küçüldü..Bu yaşlarda başka bir mantık aldı beni..Beni tanıyan bir insana ben kendimi anlatmaya çalışmamalıydım..Yanlış anlaşılmanın fazlaca yaşandığı bir çağdayız..İnsanlar slm,nbr dönemlerinden kalma kısa kes aydın havası olsun modundan kurtulamadıkları için genelde anlaşılamama oranı bir hayli yüksekti...Madem anlamıyorsun,madem bana bunu bunu yakıştırdın o zaman biz daha olmadık değip çekip gidiyorum işin içinden...Siz buna kolaya kaçmak değin isterseniz isterseniz vurdumduymazlık değin ama böyleyim işte...Hayat bir puzzle ve herkesin kendi parçaları var..Ben kendi parçalarımı yerleştirdim...Kalanlarda yardımlarım elbet olucak ama kimse parçaları avucuna koymamı beklemesin..Sadece biraz istek,çaba...Bu devran ne senin etrafında döner ne benim...

Hiç yorum yok: